رمان خلوت گناه

نویسنده: Khatere Kamrawa2
ژانر: عاشقانه، درام، اجتماعی، روانشناسی
پارتها (1)
- مهمان ناخوانده
مهمان ناخوانده (پارت اول)
صدای بسته شدن در، سکوت همیشگی خونه رو درهم شکست.
کیفم رو به نرمی از روی شونه پایین کشیدم و کنار جاکفشی قرار دادم.
طبق عادت، کفشهام رو به طرز وسواس گونه های کنار هم جفت کردم و بدون اینکه صدایی ایجاد کنم حین بازکردن دکمههای مانتوم، به سمت اتاقم پیش رفتم.
تموم روز با بیحوصلگی لحظات خسته کننده دانشگاه رو گذرونده بودم و تموم چیزی که همین لحظه میخواستم فقط چند ساعت خلوت و سکوت بود؛ شاید هم یک فنجون چای سبز کنار موسیقی ملایمی که از هدفونم پخش بشه و رمان عاشقانهای که بتونم پشت تکتک صفحاتش از هیاهوی بیرون فاصله بگیرم.
هنوز دستم به دستگیره اتاق نرسیده بود که تن صدای آرامبخش مادرم از انتهای راهرو بلند شد.
ـ آیلین؟ اومدی عزیزم؟
سرم و به سمتش چرخوندم و سریعاً راهمپسمت آشپزخونه کج کردم.
مانتوی مشکی رنگم رو کنار ماشین لباسشویی درون سبد انداختم و با صدای بلند جواب مامان رو دادم.
-بله مامان اومدم.
آناهید با لبخندی که حتی میشد از اون فاصله دور هم هیجان پشتش رو تشخیص داد، از اتاقش بیرون اومد.
موهای فندقی رنگش رو با ملایمت و مرتب پشت سر جمع کرده و برخلاف همیشه، خبری از لباسهای خونگی رنگارنگش نبود.
پیراهنی خوشرنگ پوشیده و حتی آرایش ملایمی هم روی چهره دوست داشتنیاش دیده میشد.
نگاهی عجولانه به ساعت مچیاش انداخت و بعد با عجله به سمتم پا تند کرد.
ـ چرا اینقدر دیر کردی عزیزم؟ چند بار بهت زنگ زدم چرا جواب ندادی؟
گوشیام رو از جیب شلوار جینم بیرون کشیدم و نگاهی کوتاه به صفحهاش انداختم.
ـ کلاس داشتم مامان. گوشیم سایلنت بود.
نگاهی بیحوصله به گوشیام انداخت و بدون اینکه از جوابم دلخور بشه، دستش رو با محبت روی بازوم قرار داد.
ـ خیلی خب دخترم برو لباسهات رو عوض کن، یه چیزی هم بخور امشب مهمون داریم.
با شنیدن اسم مهمون حسی دلهرهآور تموم وجودم رو در بر گرفت و ناخواسته شونه هام آویزون شد.
نگاه درموندهام روی صورتش ثابت موند و با لبهای جمع شده نالیدم:
ـ وای نه مهمون؟
مامان با لبخندی پهن دستی نوازش گونه روی صورتم لغزوند.
ـ آره، مهمون عزیز من.
با دیدن کم حوصلگی های همیشگیام لبخندش عمیقتر شد؛ همون لبخندی که این روزها بیشتر از قبل روی صورتش دیده میشد.
مدتی بود تغییراتش رو حس میکردم، بیشتر از همیشه به خودش میرسید، حوصلهاش برای بیرون رفتن و خرید کردن بیشتر شده بود و گاهی بیدلیل، وسط کارهای روزمره لبخند میزد.
اما من عادت نداشتم در رابطه با زندگی شخصیاش مدام سوال پیچش کنم.
نه اینکه برام مهم نباشه؛ فقط سالهاست که یاد گرفته بودم کمتر کنجکاوی و دخالت کنم و تا جایی که میتونستم، خودم رو از اتفاقاتی که ممکن بود دوباره آرامشم رو به هم بزنند، کنار بکشم.
شونهای بالا انداختم و با اخمهایی درهم سمت سرویس بهداشتی قدم برداشتم.
ـ خب حالا مهمون عزیزت کیه؟
آناهید انگار منتظر همین سوال بود با ذوقی که نمیتونست هیچ جوره پنهونش کنه، لب گزید و جواب داد:
ـ خودت امشب میفهمی. فقط میخوام خوشاخلاق باشی و مثل همیشه خودت رو توی اتاقت حبس نکنی.
دیدن ذوق زدگیهای مادرم یکجورایی خوشحالم میکرد پس لبخند کمرنگی به روش زدم.
ـ من که همیشه خوشاخلاقم مامان.
آناهید من رو با نگاهی براق تا سمت سرویس همراهی و در رو با عجله برام باز کرد:
ـ خوشاخلاقی با کمحرفی فرق داره، خانم کوچولو... حالا هم زودتر یه دوش بگیر لباست رو آماده کردم گذاشتم روی تختت.
در اوج دلهره و خستگی لبخندی کج تحویلش دادم و نگاهم رو پایین انداختم.
مامان حین اینکه سمت آشپزخونه قدم برمیداشت آه کوتاهی کشید و با لحنی نرمتر ادامه داد:
ـ آیلین، دلم میخواد امشب کنارمون راحت و صمیمی باشی. برام مهمه که تو هم از امشب لذت ببری.
با خلاف میلم سری تکون دادم.
ـ باشه مامان.
با عجله وارد سرویس بهداشتی شدم، با چهرهای درهم به در بسته تکیه دادم و مشتی روی سرم کوبیدم.
حال و حوصله آدمهای جدید رو نداشتم.
چند ثانیه همونطور درون سکوتی تلخ فرو رفتم. فضای خونه برخلاف همیشه شلوغتر به نظر میرسید؛ صدای رفتوآمد مادرم، باز و بسته شدن کابینتها و گاهی صدای زنگ تلفنش که از پذیرایی شنیده میشد کاری با روح و روانم میکرد که مجبور به چنگ زدن مداوم موهام میشدم.
چون من یک دختر درونگرا، بشدت منزوی و گوشه گیر بودم.
اضطراب اجتماعی داشتم و هیچ علاقهای به ارتباط و آشنایی با اشخاص دیگه از جمله غریبههایی که سعی داشتن مدام سوالپیچم کنن نداشتم.
دوش سرسری گرفتم و با عجله خودم رو به اتاقم رسوندم.
نگاهم به میز تحریر کوچک کنار پنجره افتاد.
دقیقاً همون قسمت از اتاقم که بیشتر ساعتهای آزاد روزم رو میگذروندم.
حین خشککردن موهام کتاب نیمهتمومم که هنوز باز مونده بود رو محکم بستم.
نگاه خستهام روی فنجون چایی سرد شدهام که کنار پنجره جا گذاشته بودم ثابت موند.
لبخند محوی زدم و حوله نمدارم رو روی صندلی قرار دادم.
هنوز نمیدونستم مهمون عزیزکرده مادرم قراره چه کسی باشه؛ اما از شوقی که درون چهرهاش دیده میشد، مطمئن بودم این شام برای اون چیزی فراتر از یک دورهمی سادهست.
و من هنوز نمیدونستم امشب چه چیزی در انتظارمه...

