رمان 5صبح

نویسنده: مرجان جانی اسپلی
ژانر: عاشقانه، دارک، معمایی
امتیاز خوانندگان: 5.0 از ۵ (10 نظر)
خلاصهٔ رمان
● خلاصه رمان: «بلکویل»؛ تیمارستانی که اسمش با آزمایشهای غیرانسانی، بیماران فراری و پروندههای گمشده گره خورده... همه دربارهش حرف میزنن، اما هیچکس حقیقت رو نمیدونه. برکه، دانشجوی جرمشناسی، برای یک تحقیق دانشگاهی وارد بلکویل میشه… اما اونجا با پسری روبهرو میشه که باید سالها پیش میمرد. هومان تارِن؛ پسری که بلکویل ازش هیولا ساخت، حالا برگشته تا حقیقت مرگ زنی رو پیدا کنه که زمانی عاشقش بوده. و برکه، ناخواسته وسط بازی خطرناکی میافته که پایانش یا عشقه… یا نابودی.
پارتها (12)
- پارت اول — رفتن به بلکویل
- پارت دوم _ ضبطصوت
- پارت سوم _ مرد مرموز
- پارت چهارم _ ماگ قهوه
- بیمار سطح R
- H-T 27
- رفتن به سیاتل
- فروشگاه خاکستری
- دوراهی
- شیب تند
- پوست شکلات
- جعبهی فلزی
پارت اول — رفتن به بلکویل (پارت اول)
رمان 5صبح
به قلم: مرجان جانی اسپلی
ساعت: 2:24
ساعت روی صفحهی موبایلم 04:40 صبح رو نشون میداد.
جرعهای از قهوهم رو نوشیدم و نگاهم رو از شیشهی ماشین به بیرون دوختم.
هوا هنوز تاریک بود...
جادهی خیس زیر نور چراغهای ماشین کش میاومد و بین درختهای بلند گم میشد.
نگاهم به آینه افتاد؛
راننده دوباره داشت نگاهم میکرد.
نه از اون نگاههای معمولی، از اون نگاههایی که باعث میشه ناخودآگاه کیفت رو محکمتر بغل کنی.
شاید بهتر بود صبر میکردم تا با لورا میاومدیم؛
حداقل اونموقع مجبور نبودم ساعت پنج صبح، وسط ناکجاآباد، توی ماشین یه مرد غریبه بشینم و وانمود کنم هیچچیز ترسناکی وجود نداره.
- رسیدیم.
صداش باعث شد اضطرابم رو کنار بزارم و نفس حبس شدم رو آزاد کنم.
سرم رو بالا آوردم و از شیشه به بیرون نگاه کردم.
چند ثانیه طول کشید تا مغزم چیزی که میدید رو پردازش کنه.
با اخم پرسیدم: رسیدیم کجا؟
هیچ ساختمونی دیده نمیشد.
هیچ چراغی، هیچ آدمی... فقط جاده و درخت بود.
- اینجا که چیزی نیست!
راننده پوزخند کوتاهی زد و نگاهش از توی آینه به چشمهام افتاد.
- معلومه که چیزی نیست.
مکث کرد و کامل چرخید سمتم، ادامه داد: یه دختر بچه به سن تو چرا باید این ساعت بیاد بیرون شهر؟
عضلات فکم منقبض شد.
از بین تمام حرفهایی که زده بود، فقط همین یه جمله اعصابم رو خرد کرد.
دختر بچه؟
جدی؟!
در ماشین رو باز کردم، سرمای هوا لرز به تنم انداخت.
نمیدونم، شایدم دلیلیش ترس از جنگل بیانتهای روبهروم بود!
از ماشین پیاده شدم و در رو با حرص بستم.
صدای کوبیده شدنش تو فضا پیچید و بعد... سکوت.
نگاهی به اطراف انداختم.
لعنتی...
اینجا دقیقاً شبیه لوکیشن فیلمهای ترسناک بود.
اگر برم توی اون جنگل و دیگه برنگردم چی؟
اگر چند ساعت دیگه پلیس فقط ماگ قهوهم رو پیدا کنه چی؟
اگر تنها راه نجاتم همین مرد پشت فرمون باشه چی؟
شاید هنوزم دیر نشده باشه، شاید باید برگردم...
- امیدوارم فردا عکست رو تو صفحهی اول روزنامه نبینم، بچه.
با اخم به سمتش برگشتم، همزمان با برگشتن من حرکت کرد.
چند متر جلوتر دور زد و از کنارم رد شد.
شیشه رو پایین کشید.
- راستی...
مکث کوتاهی کرد و ادامه داد: شنیدم توی این جنگل هنوز بعضی از بیمارای روانی بلکویل پرسه میزنن.
لبخند عجیبی زد و گفت: بهتره مراقب باشی.
جملش رو تموم کرد و رفت.
چراغهای عقب ماشین توی تاریکی دور و دورتر شدن تا بالاخره کاملا محو و ناپدید شدن.
حرفش رو توی سرم تکرار کردم، یعنی واقعا ممکنه که بعد از دوسال... هنوز اون بیمارها این بیرون باشن!
پلکم لرزید، بیاختیار انگشتهام روی مچ دست چپم نشست.
یک...
دو...
سه...
شروع کردم به شمردن نبضم، یه عادت قدیمی و مزخرفی که هر وقت مضطرب میشدم سراغم میاومد.
چهار...
پنج...
شش...
اما قبل از اینکه به عدد بعدی برسم، صدایی از بین درختها شنیدم.
شبیه صدای شکستن یک شاخه بود!
انگشتهام بیاختیار از روی مچ دستم کنار رفت و بیخیال شمردن نبضم شدم...
چند ثانیه به تاریکی روبه روم خیره موندم.
نه صدایی بود نه حرکتی!
نفسم رو آروم بیرون دادم و گوشی رو از جیب سویشرتم بیرون کشیدم.
زیرلب با خودم گفتم" آروم باش برکه... فقط یه شاخه بود "
نقشه رو باز کردم و اسم بلکویل رو جستجو کردم.
نگاهم به نقطهی قرمز رنگ روی صفحه ثابت موند، بلکویل چند صد متر جلوتر از من قرار داشت.
لبهام رو جمع کردم، بهتره هرچه زودتر خودم رو به اون تیمارستان لعنتی برسونم.
نقشه رو بزرگتر کردم و مسیر رو بررسی کردم...
ماگ قهوه رو محکمتر توی دست چپم گرفتم و راه افتادم.
هوای سرد بین درختها میپیچید و لابهلای موهام میخزید.
زیپ سویشرت زرشکیرنگم رو کمی بالاتر کشیدم.
اولین قدمم رو داخل جنگل گذاشتم و همون لحظه حس کردم وارد دنیای دیگهای شدم...
بوی نم بارون همهجا پیچیده بود.
خاک خیس و یه بوی عجیب دیگه...
یه بویی شبیه آهن زنگزده!
انگار یه جایی همین نزدیکی، فلز قدیمی سالها زیر بارون رها شده باشه.
باد از بین شاخهها رد میشد و صداش تپش قلبم رو بیشتر میکرد.
نور ضعیف سحر لابهلای شاخهها گیر کرده بود و مه کمرنگی روی زمین خوابیده بود، جوری که هر سایهای میتونست یه آدم باشه یا یه توهم!
یه لحظه با خودم فکر کردم، آدمهایی که توی فیلمهای ترسناک وارد جنگل میشن واقعاً احمقن...
بعد یادم افتاد خودم ساعت پنج صبح، تنها و بدون همراه... وسط یه جنگل و نزدیک یه تیمارستان دارم قدم میزنم.
واقعاً عالیه، بی نظیره...
قدم بعدی رو برداشتم و همزمان پای راستم تا مچ داخل یه چالهی پر از آب فرو رفت.
- لعنتی!

