رمان رقص با شبح

نویسنده: نادیا دُرساره
ژانر: عاشقانه، معمایی، جنایی
خلاصهٔ رمان
فکر میکردم آن مزایده قرار است یکی از خستهکنندهترین شبهای زندگیام باشد؛ تا وقتی که گردنبند درست مقابل چشمانم دزدیده شد و تنها چیزی که از سارق باقی ماند، امضایش بود. نِل؛ دزد افسانهای ریونفورد. حالا یک پروندهی قتل دارم، گردنبندی که ظاهرا بیشتر از یک جواهر ارزش دارد و سرنخی که مرا به مسیری غیرمنتظره کشانده است. من برای پیدا کردن حقیقت وارد این ماجرا شدم؛ فقط نمیدانستم قرار است در این مسیر با مردی آشنا شوم که هرچه بیشتر میشناسمش، کمتر از او سر درمیآورم.
پارتها (7)
- فصل اول _ بخش اول
- فصل اول _ بخش دوم
- فصل دوم _ بخش اول
- فصل دوم _ بخش دوم
- فصل دوم _ بخش سوم
- فصل دوم _ بخش چهارم
- فصل سوم _ بخش اول
فصل اول _ بخش اول (پارت اول)
به نام خدایی که پس از هر شب، طلوع را وعده داده است.
تقدیم به تمام کسانی که میان تاریکیهای گذشته، جرئت انتخاب آینده را دارند.
✐✎✐✎✐✐✎✐✎✐✐✎✐✎✐
مقدمه
گاهی زندگی چیزی جز رقصی طولانی با تاریکی نیست.
قدمهایی به جلو، عقب نشینیهایی ناخواسته و اتفاقاتی که هربار تو را به نقطهای نامعلوم میرسانند.
بعضیها از رقصیدن خسته میشوند و بعضی، چنان در آن غرق میشوند که فراموش میکنند روزی میتوانستند از آن دست بکشند؛ اما گاهی در تاریکترین رقصها هم ممکن است کسی دستت را بگیرد.
این داستان من است، داستان او.
داستان ما.
داستان رقص با شبح.
*
فصل اول
برای آخرین بار به شمارهی صندلی روی برگه نگاه کردم. سی و یک. حداقل خوب بود در ردیف اول نبودم.
برگه را داخل جیب کت قرمزم گذاشتم و به سمت صندلیام رفتم.
بالاخره غر زدنهای مادرم نتیجه داده بود و برای اولین بار پایم به یک مزایده باز شده بود. فقط چون هیچوقت نتوانسته بودم یک نه ساده بگویم.
همین یک نه کافی بود تا الان پشت میزم نشسته باشم و روی پروندهی قتل هفتهی قبل کار کنم؛ نه اینکه وسط جمعی از ثروتمندهای ازخودراضی بنشینم و تماشاگر رقابتشان برای بردن تکهای فلز لاجوردی باشم.
صندلیام را پیدا کردم و خودم را روی آن انداختم.
نور سفید چلچراغها روی کف براق سالن میلغزید و عطر اسطوخودوس در هوا پیچیده بود.
زنی با لباس مشکی چسبان، با همان وقاری که انگار همه موظف بودند راه را برایش باز کنند، بین ردیفها دنبال شمارهی صندلیاش میگشت. چند ردیف آنطرفتر، مردی هر چند ثانیه یکبار ساعتش را نگاه میکرد و مرد دیگری، بیتفاوت، به حرفهای مشاور کنارش گوش میداد؛ انگار قرار بود نتیجهی مهمترین رقابت عمرش اعلام شود.
پایم را روی پایم گذاشتم و صاف نشستم که صدای بلندگو در سالن پیچید و همهمه را برید.
«مهمانهای عزیز، لطفا روی صندلیهاتون بشینین. تا چند دقیقهی دیگه مزایده آغاز میشه.»
پردهی آبی متالیک آرام بالا رفت و نورافکنها یکییکی روی صحنه متمرکز شدند.
نگاهی به ساعت مچیام انداختم.
فقط ده دقیقه گذشته بود. فقط ده دقیقهی لعنتی. کلافه سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم.
«ممکنه اینجا بشینم؟»
نگاهی به صاحب صدا انداختم.
مردی سیساله با موهای لخت و شلختهای که روی پیشانیاش افتاده بودند؛ کاملا متضاد با کتوشلوار مشکی مرتبی که پوشیده بود.
«البته.»
نگاه سیاهش برق شیطنتآمیزی زد و روی صندلی کنارم نشست.
دستکش چرمیاش را از دستش بیرون آورد. ناخودآگاه به مچ دستش نگاه کردم. هیچ ساعتی نداشت، عجیب بود؛ با توجه به ظاهر شیکش.
نگاهش را به صحنه دوخت.
«شما هم برای گردنبند اومدین؟»
«مگه کسی هم برای چیز دیگهای اینجاست؟»
ابرویم را بالا انداختم و منتظر جوابش ماندم.
مرد نگاهش را مدام بین جمعیت میچرخاند؛ شاید دنبال کسی میگشت.
«خیلی بد شد.»
«چطور؟»
بالاخره نگاه سیاهش را به من دوخت.
«چون من قراره اون گردنبند رو ببرم.»
خندهی کوتاهی کردم و نگاهم را به صحنه دوختم.
«اعتمادبهنفستون قابل تحسینه.»
مرد نگاهش را از من گرفت و به پشتی صندلی تکیه داد.
«شاید... یا شاید فقط اینجا همه دروغ میگن.»
تکنگاهی به نیمرخش انداختم.
نه کراوات و نه ساعت پوشیده بود، با این وجود اعتمادبهنفسش دقیقا شبیه بقیهی آدمهای سالن بود؛ حتی شاید بیشتر. سعی میکرد متفاوت رفتار کند، اما دقیقا مثل بقیهشان یک ازخودراضیِ احمقِ خودشیفته بود.
در همان لحظه، زنی با لباس جگری روی صحنه رفت و صدای تشویق سالن بلند شد.
«جالبه که آدم حقهبازی مثل شما هنوز نمیدونه هر مهمون فقط اجازه داره روی صندلی خودش بشینه.»
صدایم در هلهلهی تشویق گم شد، اما مطمئنم او شنید.
برای یک لحظه احساس کردم بحث را بردهام؛ اما برق مرموز ته چشمهایش، حس ناخوشایندی زیر پوستم انداخت.
«بالاخره انتظارها به پایان رسید!»
صدای مجری سالن را پر کرد.
«شاهکار بینظیر ادوارد اسمیث.»
با اشاره به جعبهی شیشهای ادامه داد: «گردنبندی از طلای سفید با سنگ لاجوردی کمیاب.»
صدای تحسین مهمانها بلند شد.
«و البته... هدیهای بینقص برای نامزدتون!»
خندهی جمعیت بلند شد.
«مزایده رو با پونصد هزار پوند شروع میکنیم.»
دستها یکی پس از دیگری بالا رفتند.
«شمارهی بیستوپنج.»
«ششصد هزار پوند.»
یکی دیگر دستش را بالا برد.
«ششصد و پنجاه هزار پوند.»
قیمتها با سرعت بالا میرفت.
چشمانم دوباره روی مرد چرخید. هنوز همان نگاه پراطمینان روی صورتش بود، بااینوجود حتی یک بار هم دستش را بالا نبرده بود.
به زن روی صحنه نگریستم و دستم را بالا بردم.
«یک میلیون پوند.»
همهمهی کوتاهی میان جمعیت افتاد.
آهسته، طوری که فقط مرد بشنود، زمزمه کردم: «چطور میخواین گردنبند رو ببرین وقتی حتی یه بار هم پیشنهاد ندادین؟»
نگاهش برای ثانیهای روی صفحهی گوشیاش لغزید و مثل خودم، آهسته پاسخ داد: «مزایده همیشه توی لحظات آخر شروع میشه.»
چشمهایم باریک شد.
هرچند ثانیه یکبار ساعت را چک میکرد، انگار منتظر اتفاق خاصی بود؛ اما چه؟ و سیاهی زیر چشمهایش شبیه کسی بود که کل شب را بیدار بوده، اما برای چه؟
بیخیال شارلوت، نیازی نیست که از کاه، کوه بسازی. شاید فقط شخصیتش اینگونه است.
«دو میلیون پوند.»
مرد چاقی از ردیف اول سرش را برگرداند و نگاهم کرد. میتوانستم لبخند پیروزمندانه را روی لبش، حتی از این فاصله هم، ببینم.
دوباره دستم را بالا بردم، اما پیش از آنکه حتی دهانم را باز کنم، سوت ضعیفی در سالن پیچید و یک لحظه بعد، همهجا در تاریکی فرو رفت.

